Tijdens mijn studententijd vond ik op een zomerse dag in een uitverkoopbak een CD met de veelbelovende naam Flower Power – Happy Hippie Hits. Dat klónk al goed, en zonder aarzelen nam ik hem mee naar huis. In mijn kleine bovenwoning op Zuid ontdekte ik een wereld van geniale muziek uit de jaren zestig en zeventig: Melanie, The Zombies, Carlos Santana en Jefferson Airplane.
Met mooi weer zette ik de ramen open en de muziek op vol volume. ‘Summer in the City’ van The Lovin’ Spoonful schalde door de straat – een welkome afwisseling voor mijn buurtgenoten. Zij konden op andere dagen namelijk rekenen op een stevige dosis André Hazes, wiens muziek samen met de rook van zelfgerolde zware shag uit de woning van mijn onderburen naar buiten sijpelde. Hazes leefde toen nog, en de cultstatus die hij na zijn dood verwierf, moest nog komen.
Mijn onderburen hadden overigens meer dan alleen een uitgebreide Hazes-collectie. Ze hielden twee fretten en een hond, die regelmatig op luide toon verbaal werden aangesproken. Mijn Happy Hippie Hits waren dan ook niet alleen een muzikale ontdekking, maar ook een statement tegen het geluidsgeweld van beneden.
Van aversie naar liefde
Terwijl mijn aversie tegen volksmuziek in de loop der jaren alleen maar sterker werd, groeide mijn liefde voor de muziek uit de jaren zestig en zeventig. Het bleef niet bij de vrolijke nummers van mijn CD; ook de minder ‘happy hits’ van The Doors, Janis Joplin, The Velvet Underground en Jimi Hendrix vonden hun weg naar mijn muziekcollectie.
De Happy Hippie Hits-CD verhuisde met mij mee, keer op keer. Bij elke zomer, wanneer de buitentemperatuur de 25 graden passeerde, kwam hij uit zijn hoesje. Tegenwoordig staan mijn favoriete nummers in een Spotify-playlist. Maar vaak heb ik die niet eens nodig. Zodra het warm genoeg is en ik door het drukke stadsverkeer fiets, klinkt ‘Summer in the City’ vanzelf in mijn hoofd – een Pavlov-effect dat nooit teleurstelt.
Summer in the City – de videoclip
Over de videoclip gesproken: het beeld dat ik zelf had bij dit nummer, komt helaas niet helemaal overeen met de originele clip. Toch maakte een versie uit 2012, waarbij iemand het oorspronkelijke zwart-wit beeld inkleurde, veel goed. De sfeer werd direct vrolijker.
Joe Cocker coverde het nummer in 1994 en maakte er een zwart-wit clip bij. Als straatmuzikant in het zomerse New York wist hij de sfeer van het lied veel beter te vangen. In de tijd dat MTV nog volop videoclips uitzond, kwam deze regelmatig voorbij. Het blijft een klassieker.
Luister mee!
Wil je zelf dat nostalgische zomergevoel ervaren? Luister dan mee met mijn Spotify-playlist. Hierin vind je de nummers van die legendarische CD en nog veel meer muziek uit de sixties en seventies. Perfect voor warme dagen met de ramen wijd open.
Geef een reactie